H πρώτη μου φορά σε αεροπλάνο.

Είμαι μες στο αεροπλάνο. Να πω την αλήθεια νιώθω ότι συμμετέχουμε σε κάποια εκπαιδευτική άσκηση και στο τέλος θα μας κατεβάσουν και θα μας ανακοινώσουν ότι τελείωσε. Αν γίνει κάτι τέτοιο θα απογοητευτώ. Μακάρι να είναι αλήθεια και να είναι

σήμερα η μέρα που θα πετάξω και ας στεναχωριέμαι που φέυγω. Μαλλον θα ξαναγυρίσω αλλά τώρα δεν θέλω να το σκέφτομαι.

 Ανοιξαν οι μηχανές. Πώπω βοή... Ο θόρυβος αυτός έχει τόσο δύναμη, τόσο όρμη, δεν μπορεί μάλλον θα πετάξουμε σήμερα. Γιατί όμως με σφίγγει η καρδιά μου?

Mάλλον θα είναι το άγχος της πρώτης φοράς. Δεν είναι και λίγο το ότι επιτέλους θα βρεθώ στον αέρα.

 Ξεκίνησε... Στρίβει... Μπαίνει στην ευθεία... Σταμάτησε... Λες να έγινε κάτι?  Λες να έρθει η αστυνομία και να μας κατεβάσει?   Φιουυυ.. Ευτυχώς... Ξεκίνησε πάλι.

Αυξάνει ο θόρυβος.. Πιο πολύ... Θα πετάξουμε... Το νιώθω... Ταχύτητα... Αυξάνει...

Κι άλλο... Εχω κολλήσει στο κάθισμα. Δεν ξεκολλάει από το έδαφος... Λίγο ακόμα...

Είμαστε στον αέρα... Απίστευτό.. Σηκώνεται. Ο διαδρόμος πλέον δεν είναι στην ίδια ευθεία. Τα σπίτια απομακρύνονται. Αρχίζουν και μικραίνουν. Βλέπω τις πισίνες στις αυλές.. Τα αμάξια είναι σαν μυρμήγκια. Δεν βλέπω πλέον ανθρώπους. Το αεροπλάνο είναι ήδη αρκετά ψηλά. Πετάω... Ω Θεε μου τι συναίσθημά... Σαν να είμαι ελεύθερος.. Είναι η πιο χαρούμενη στιγμή που έχω ζήσει όλο αυτό τον τελευταίο καιρό. Ολοι γύρω μου νιώθω πως σκέφτονται το ίδιο.. Για όλους μας η πρώτη φορά είναι?  -Mπαμπά να σου κάνω μια ερώτηση?   -Nαι παιδί μου πες μου ότι θες!

-Nιώθεις ελεύθερος όπως και εγώ?  Nαι γιε μου είμαστε ελεύθεροι.

Κοιτάζω γύρω μου. Ενας αστυνομικός με κοιτάζει και χαμογελάει. Σαν να μου λέει πως ναι είσαι ελέυθερος. Απολαυσέ το. Οσο μπορείς. Σε λιγη ώρα θα βρίσκεσαι στη χώρα σου.Τη Συρία. Απο εκεί και πέρα δεν σου εγγυώμαι...

Το σφίξιμο στη καρδιά μου ξαναήρθε. Θέε μου κάνε να κρατήσει το ταξίδι για πάντα.

Η ιστορία ενός λαθρομετανάστη... Απο το δικό μου πρίσμα

Μαστροθεόδωρος Ελευθέριος