Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

H πρώτη μου φορά σε αεροπλάνο.

Είμαι μες στο αεροπλάνο. Να πω την αλήθεια νιώθω ότι συμμετέχουμε σε κάποια εκπαιδευτική άσκηση και στο τέλος θα μας κατεβάσουν και θα μας ανακοινώσουν ότι τελείωσε. Αν γίνει κάτι τέτοιο θα απογοητευτώ. Μακάρι να είναι αλήθεια και να είναι
σήμερα η μέρα που θα πετάξω και ας στεναχωριέμαι που φέυγω. Μαλλον θα ξαναγυρίσω αλλά τώρα δεν θέλω να το σκέφτομαι.
 Ανοιξαν οι μηχανές. Πώπω βοή... Ο θόρυβος αυτός έχει τόσο δύναμη, τόσο όρμη, δεν μπορεί μάλλον θα πετάξουμε σήμερα. Γιατί όμως με σφίγγει η καρδιά μου?
Mάλλον θα είναι το άγχος της πρώτης φοράς. Δεν είναι και λίγο το ότι επιτέλους θα βρεθώ στον αέρα.
 Ξεκίνησε... Στρίβει... Μπαίνει στην ευθεία... Σταμάτησε... Λες να έγινε κάτι?  Λες να έρθει η αστυνομία και να μας κατεβάσει?   Φιουυυ.. Ευτυχώς... Ξεκίνησε πάλι.
Αυξάνει ο θόρυβος.. Πιο πολύ... Θα πετάξουμε... Το νιώθω... Ταχύτητα... Αυξάνει...
Κι άλλο... Εχω κολλήσει στο κάθισμα. Δεν ξεκολλάει από το έδαφος... Λίγο ακόμα...
Είμαστε στον αέρα... Απίστευτό.. Σηκώνεται. Ο διαδρόμος πλέον δεν είναι στην ίδια ευθεία. Τα σπίτια απομακρύνονται. Αρχίζουν και μικραίνουν. Βλέπω τις πισίνες στις αυλές.. Τα αμάξια είναι σαν μυρμήγκια. Δεν βλέπω πλέον ανθρώπους. Το αεροπλάνο είναι ήδη αρκετά ψηλά. Πετάω... Ω Θεε μου τι συναίσθημά... Σαν να είμαι ελεύθερος.. Είναι η πιο χαρούμενη στιγμή που έχω ζήσει όλο αυτό τον τελευταίο καιρό. Ολοι γύρω μου νιώθω πως σκέφτονται το ίδιο.. Για όλους μας η πρώτη φορά είναι?  -Mπαμπά να σου κάνω μια ερώτηση?   -Nαι παιδί μου πες μου ότι θες!
-Nιώθεις ελεύθερος όπως και εγώ?  Nαι γιε μου είμαστε ελεύθεροι.
Κοιτάζω γύρω μου. Ενας αστυνομικός με κοιτάζει και χαμογελάει. Σαν να μου λέει πως ναι είσαι ελέυθερος. Απολαυσέ το. Οσο μπορείς. Σε λιγη ώρα θα βρίσκεσαι στη χώρα σου.Τη Συρία. Απο εκεί και πέρα δεν σου εγγυώμαι...
Το σφίξιμο στη καρδιά μου ξαναήρθε. Θέε μου κάνε να κρατήσει το ταξίδι για πάντα.

Η ιστορία ενός λαθρομετανάστη... Απο το δικό μου πρίσμα

Μαστροθεόδωρος Ελευθέριος

Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ


Για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρόνης Ελλάδας έχουμε ραντεβού με την συνειδησή μας. Για πρώτη φορά κανείς δεν τάζει σε κανέναν τίποτα. Αλήθεια έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ για να συναντηθούμε με τον εαυτό μας? Και τελικά τώρα που τελείωσαν τα ψέμματα θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να αντιμετωπίσουμε την κάλπη υπεύθυνα και με συνέπεια στους προγόνους μας που με αγώνες και μάχες επί μαχών κατάφεραν να μας κληροδοτήσουν το ιερό δικαίωμα του ψηφίζειν και του ψηφιζέσθαι?
  Και το δίλημμα γνωστό. Μονό που τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Φοβος για το αύριο και για τις δύο επιλογές. Θυμός για την μία,αντίδραση για την άλλη. Απο τη μία οι γνωστοί και απο την άλλη οι άγνωστοι αν και αυτοί γνωστοί μας είναι. Χτύπημα σε δικομματισμό και επιλογή νέας οδού ή ψηφός στους ίδιους με ανάγκη την ασφάλεια που υποτίθεται ότι πουλάνε τον τελευταίο καιρό.
  Ασφάλεια... Χμμ. Ε λοιπόν αυτή η έννοια είναι παρεξηγημένη. Νομίζω χωρίς να είμαι κανένας φιλόλογος πως η ρίζα της λέξης προέρχεται από το α το στερητικό και το ρήμα σφάλλω. Αρα εν πολλοίς σημαίνει χωρίς σφάλμα.Νιώθω πως για τον Ελληνα η ασφάλεια είναι προιον που μπορεί να αγοράσει.Βεβαια να πουμε και την αλήθεια προ μιας δεκαετίας όντως οι ασφάλειες ζωής είχαν τρελές πωλήσεις. Και εν τέλει ποιά ασφάλεια πραγματικά παρείχαν? Αν σήμερα εγώ τρακάρω και σκοτωθώ ακαριαία που έχω ασφάλεια ζωής τελικά ποιά ασφάλεια είχα? Την ασφάλεια που είχα την προσέδιδα στην μεγαλύτερη ικανότητα των γιατρών του ιδιωτικού τομέα από αυτών του δημοσίου. Αρα πάλι πλήρωνα για να σωθώ από την έλλειψη σφάλματος ενός γιατρού που υποτίθεται ότι θα με χειρουργούσε αν με προλάβαινε. Τιποτα δήλαδη.
 Ασφάλεια για μένα σημαίνει η ικανότητα να ελαχιστοποιούμε το σφάλμα σε κάθε επιλογή της ζωής μας. Είναι κάτι που προσφέρουμε μόνο εμείς στον εαυτό μας και κανένας άλλος. Τα μόνα άτομα που πραγματικά χρειάζονται την ασφαλειά μας είναι τα παιδιά μας και οι ηλικιωμένοι. Για το λόγο αυτό λοιπόν σε αυτές τις εκλογές ας ψηφίσουμε βγάζοντας από τον παρανομαστή αυτή την έννοια και έχοντας στο νου μας πως ασφαλείς είμαστε όταν δεν σφάλουμε. Ας μην σφάλουμε λοιπόν για το μέλλον των παιδιών μας.