Φαντάσου...

Να βρίσκεσαι σε μια χώρα που ο πόλεμος είναι όλη σου η ημέρα. Από την στιγμή που ξυπνάς η μόνη σου σκέψη να είναι πως θα αντέξεις ζωντανός μέχρι την στιγμή που θα πέσεις για ύπνο. Ο εχθρός να μην είναι ούτε απέναντι σου ούτε στον ουρανό να πετάει βόμβες. Ο εχθρός είναι αδικαιολόγητα δίπλα σου. Περνάει στο δρόμο που στέκεσαι πάνω σε φορτηγό μαζί με άλλους γνωστούς σου με όπλα στα χέρια. Γνωρίζεις πως ανα πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να επιλεχτείς να τους ακολουθήσεις.

Να έχεις ζήσει δύο μέρες πριν, την διαλογή των Άπιστων και ευτυχώς να την έχεις γλυτώσει στο παρα ένα.  ...Kαι σήμερα ξυπνώντας να έχεις ένα συναίσθημα πως η επόμενη διαλογή θα σε συμπεριλάμβάνει.

  Ενα φορτηγό προελαύνοντας μέσα από την γειτονιά σου για άλλη μια φορά αντηχώντας οι πολεμικές ιαχές από κουκουλοφόρους τζιχαντιστές σπέρνει τον τρόμο

για την έκβαση του.  Συνήθως περνάει και φεύγει. Οχι σήμερα. Μια κουβέντα κάποιου που δεν άντεξε το ψυχολογικό αυτό πόλεμο τους κάνει να πατήσουν φρένο και να κατέβουν από το φορτηγό γύρω στα 15 άτομα. Σχεδόν χωρίς αντίσταση μαζεύουν με τη βία αυτόν που μίλησε και κάποιοι από αυτούς κοιτάζουν εσένα και όλους τους γύρω θαμώνες εξονυχιστικά. Ψάχνουν το εγώ σου. Ψαχνουν τον θυμό στα μάτια σου. Αν τον δουν είσαι εχθρός τους πλέον. Προσπαθείς να αποφύγεις τα βλεμματά τους, μαζί με σένα και οι γύρω άντρες που τους γνωρίζεις όλους. Ολη αυτή την ώρα οι τζιχαντιστές βρίζουν και αποτάσσουν τον Σατανά από τον άπιστο που τόλμησε να ορθώσει ανάστημα. Αυτός είναι ψύχραιμός. Σαν να ήθελε να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Σαν να μην άντεξε άλλο αυτό που εσύ υπομένεις καθημερινά μήνες τώρα. Υπάρχει αναβρασμός. Καποιοι κουκουλοφόροι προβαίνουν σε προκλήσεις. Με φωνές και σπρωξίματα σε όποιον βρίσκουν ψάχνουν να βρουν και άλλους που μπορεί να έχουν το θράσσος του πρώτου. Ακους μια φωνή πίσω σου. Είναι κάποιος που γνωρίζεις ο οποίος με τρόμο στα μάτια παρακαλάει τους κουκουλοφόρους να φύγουν. Τους διαβεβαιώνει πως δεν υπάρχουν άπιστοι εδώ. Μονό άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά για την επιβιωσή τους. Δεν αρέσει όμως αυτή η προτροπή. Αυτόι νευριάζουν.. Τον βρίζουν, του λένε αυτό θα το αποφασίσουμε εμείς. Κάποια στιγμή κάποιος κουκουλοφόρος διαπληκτίζεται με έναν άλλον. "Ας τους πάρουμε όλους, δεν τους βλέπεις όλοι ίδιοι είναι σαν αυτόν που κρατάμε" Οχι φωνάζει ενας άλλος. Όχι όλους , μόνο αυτούς που πρέπει. Ο αναβρασμός συνεχίζεται και από τις κουβέντες τους κάποιοι από τους θαμώνες νιώθουν πιο έντονη την απειλή και αποφασίζουν να τρέξουν. " Στο είπα όλοι ίδιοι είναι" ακουγεταί και ένας χαμός ξεκινάει. Κοσμος τρέχει σε κάθε κατεύθυνση και οι τζιχαντιστές πλέον ουρλιάζουν να μην κουνηθεί κανείς... Ρυπές γεμίζουν τη γειτονιά και δύο σώματα 20 μέτρα παρακάτω πέφτουν εμβρόντητα στο έδαφος. Φωνές απόγνωσης πλέον από όλους. Κανεις δεν κινείται  ενω οι τζιχαντιστες μαζεύουν τους πάντες. Και εσένα... Καμμία αντίσταση. Μόνο κλάμα και απόγνωση. Παρακαλάτε και λέτε πως δεν κάνατε τίποτα. Δεν το αξίζετε αυτό που συμβαίνει. Σύντομα είστε αλυσοδεμενοι πισθάγκωνα και σε παράταξη σας ανεβάζουν στην καρότσα. Εναν έναν. Νιώθεις το θάνατο... Σε ακουμπάει.. Δεν περνανε πέντε λεπτα και ένα ακόμα φορτηγό καταφθάνει και φορτώνει τους υπόλοιπους τζιχαντιστές που δεν χωράνε στο δικό σας φορτηγό. Αμέσως και τα δύο φορτηγά ξεκινάνε προς άγνωστη κατεύθυνση. Βρίσκεσαι  ξαπλωμένος στην καρότσα ανάμεσα σε 50 κορμιά φίλων και γνωστών σου. Κλάμματα και προσευχές. Παρακάλια στους φρουρούς για λίγο έλεος. Οσο κινείται το φορτηγό είσαι ζωντανός. Δεν μιλάς. Το θεωρείς μάταιο.. Η απόφαση έχει ληφθεί και είναι αμετάκλητη. Σου απομένουν λίγες στιγμές να προετοιμαστείς για κάτι που πολλές μέρες περιμένεις να έρθει χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι. Σκέφτεσαι μήπως ήσουν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Οχι, σκέφτεσαι. Αργά ή γρήγορα θα ερχόταν. Σκέφτεσαι την οικογενειά σου. Την γυναίκα σου, τα παιδιά σου, κλαις... Θα σου λείψουν. Αυτό δεν αντέχεις. Οχι τον θάνατο. Με αυτόν διαπραγματεύεσαι καθημερινά. Με την απώλεια όμως δεν έχεις κουράγια... Πρώτη φορά σου έρχεται στο μυαλό πως δεν θα ζήσεις άλλο για να συνεχίσεις να τους αγαπάς. Σου είναι ανυπόφορο όλο αυτό..

 Σύντομα το φορτηγό σταματάει. Δεν πρόλαβες να προετοιμαστείς και τώρα φοβάσαι.. Πως θα γίνει?Που βρίσκεσαι? Ολοι οι γνωστοί σου μαζί με σενα κλαίτε ίσως λόγω των ίδιων σκέψεων. Φωνες σας διατάζουν να σηκωθείτε. Κάποιοι έχουν κηλίδες μεγάλες στα παντελόνια τους. Άλλοι έχουν χεστεί και άλλοι έχουν κατουρηθεί.  Δυσκολευεστε να κατεβείτε από το φορτηγό με δεμένα χέρια. Σε παράταξη πλέον σας διατάζουν να τρέξετε σε ένα οροπέδιο. Φαίνεται πως έχει σκαφτεί στο εσωτερικό του σε μορφή κύκλου περίπου μισό μέτρο βάθος και ακτίνα γύρω στα δέκα μέτρα. Νίωθεις να πλησιάζεις προς τον τάφο σου. Κατουριέσαι αλλά κρατιέσαι. Δεν θες να λιγοψυχήσεις τώρα. Μαυρες σημαίες με θρησκευτικά σύμβολα υψώνονται από κουκουλοφόρους. Σας αποτάσσουν από τον Σατανά και προσεύχονται για την λυτρωσή σας. Νεές φωνες σας διατάζουν να πέσετε στο χώμα μπρούμυτα ο ένας δίπλα στον άλλον. Πρέπει να βρίσκονται γύρω σας περίπου 40 άτομα με αυτόματα όπλα. Έχει έρθει η ώρα. Παρακαλάς απο μέσα σου να είσαι στους πρώτους.       Δίπλα σου είναι αυτός που ύψωσε το αναστημά του και τον θεωρείς υπόλογο για τη θέση που βρίσκεσαι. Δέκα μέτρα παρακάτω οι ρυπές ξεκινούν να αντηχουν στα αυτιά σου. Μια αστραπιαία σκέψη περνάει από το μυαλό σου πως σου έχουν μέινει λίγα δευτερόλεπτα ζωής. Κλάμματα συνεχίζουν να ακούγονται διπλά σου ενω ο ήχος των ρυπών σε πλησιάζει τρία τέσσερα κορμιά πιο κει. Ρυπή στον διπλανό σου και ο εκτελεστής σου βρίσκέται πάνω απο το κεφάλι σου. Ρυπή ... Ρυπή... Ρυπή...Έχεις κλειστά τα μάτια... Ρυπή... Ρυπή.. Ο ήχος της ρυπής απομακρύνεται απο σένα αυτή τη φορά απο την αντίθετη πλευρά. Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Δεν πονάς. Το προσωπό σου ένα με το χώμα. Βγάζεις δειλά την γλώσσα σου να γευτεί το χώμα. Εχεις γεύση. Δεν καταλαβαίνεις. Ρυπές συνεχίζουν να ακούγονται ενώ τα κλάμματα και οι φωνές έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Νιώθεις ζωντανός.. Είσαι? Το σώμα σου έχει δώσει εντολή ακινησίας.. Οι τελευταίες ρυπές σκεπάζονται από μια εκκωφαντική σιωπή... Βήματα ακούγονται και συζητήσεις. "Αστους εδώ. Θα έρθουν οι μπουλντόζες να τους θάψουν πιο μετά" Φωνες διατάζουν τους νεότερους να φορτωθούν στα φορτηγα για να φύγουν. Θαύμα πιστεύεις. Δακρυα κυλούν από τα μάτια σου ενώ σε βρέχει το αίμα των διπλανών σου. Σύντομα νιώθεις την φυγή των εκτελεστών. Τα φορτηγά βάζουν μπρος και αναχωρούν. Ποιος ξέρει για που αυτή τη φορα. Εσύ ακίνητος εκεί. Τα ρούχα σου είναι μούσκεμα και η μυρωδιά του σιδήρου στο αίμα των διπλανών σου σε έχει ποτίσει.. Δεν νιώθεις πως έχεις γλυτώσει ακόμα..     Η αίσθηση του καυτού ήλιου είναι η λυτρωσή σου. Πρώτη φορά χαίρεσαι που σε καίει. Δεν σκοπεύεις να κουνηθείς για κανέναν λόγο. Ούτε χιλιοστό. Για αυτούς είσαι νεκρός. Για σένα είσαι ζωντανός και θες να παραμείνεις....

Υ.Γ Η αληθινή σχεδόν ιστορία του Σιίτη στρατιώτη από το ΙΡΑΚ.

      Το όνομα αυτού Ali Hussein Kadhim....

Πως μας κατάντησαν έτσι γείτονααααα???

Πόθοι ανομολόγητοι. Πάθη και μίση. Εικόνες θανάτου. Του δικού τους... Είμαι στο σαλόνι σου και σε βλέπω.. Το θες και εσυ όπως και εγώ.. Σε νιώθω αναστατωμένο. Βλέπεις τις Μεγάλες ειδήσεις της ημέρας. Αναγούλα σου έρχεται... Δεν είσαι ο μόνος. Έχεις σύμμαχο τον γειτονά σου. Νιώθεις πατριώτης σε λήθαργο ή τρομοκράτης σε αφλογιστία... Μαζί σου. Συμπάσχω... Και ο γείτονας του γείτονα. Ολη την υπόλοιπη ημέρα ξεχνιέσαι... Ψαχνεις να βρεις μια πρέζα αλεύρι να φάνε τα παιδιά σου. Το γάλα ,το γάλα θα φτάσει?  Σου μιλάω...!!! Το γάλα σου είπα, το πήρες? Ξυπνα..!  Θες ελπίδα να πιαστείς??? Τελείωσε.. Μονο στις διαφημίσεις.. Κανε ένα διάλειμμα να ξεχαστείς και πήγαινε μια βόλτα. Με έξι ευρώ βλέπεις ταινία.. Αστο... Νοικιασε μία.. Απο αυτές με το πιστολίδι μπας και πάρεις καμμία ιδέα... Σε σένα μιλάω που ακόμα κουκουλώνεσαι πριν κοιμηθείς και νιώθεις ασφάλεια. Δεν πιστεύεις πως θα μπουν σπίτι σου. σκέφτεσαι το οικογενειακό άσυλο. Είναι σπίτι σου ήδη ρεεεεε!!!!  Μέσα στον καναπέ σου, απεναντί σου και σου κάνουν παρέα. Μαζεψε τα σάλια σου οικότροφε!!!  Μεγάλα λόγια.. Θεωρία του Δόγματος του Σοκ... Πιπίλα στα αυτιά σου. Βελάκι που κοιμίζει αρκούδα σου έριξαν... Και όμως νιώθεις ακόμα βολεμένος... Νιώθεις ασφάλεια...  Τα σάλια είπα... Σιχαμα... Σου έκαναν το μυαλό κομπόστα και σε μαγειρεύουν ακόμα..Και μένα. Στο ίδιο  κελί είμαστε.. Δίπλα σου είμαι και ας μην με βλέπεις. Μας έχουν χωριστά για να μην εξεγερθούμε στο προάυλιο...Σε επιασαν τα χάπια για τα καλά αυτή τη φορά και δεν απαντάς.. Τα τσογλάνια.. Και να λεγα ότι είναι τίποτα επιστήμονες. Ολοι τους τσιράκια.. Πως μας κατάντησαν έτσι γείτονα???