ΠΡΩΙΝΟΣ ΣΕΦΤΕΣ

Ξύπνησα μέσα σε ένα σύννεφο καπνού. Το τζάκι σιγόκαιγε και έφερνε όλη τη στάχτη επάνω μου όλο το βράδυ.. Η μέρα έξω τόσο λαμπερή που δεν θα μπορούσα να μην χουζουρέψω με καφέ και τσιγάρο. Το ράδιο στους ρυθμούς της Μονικα και το Yes I do γέμιζε το χώρο σαν την τελική πινελιά σε μια στιγμή αληθινής ευγνωμοσύνης. Εικοσι λεπτά απόλυτης εναρμόνισης... Το τηλέφωνο χτύπησε και ο πελάτης με πέταξε έξω από το λεωφορείο της ονειροπόλησης. Σηκώθηκα , πλύθηκα ,ντύθηκα και κλείνοντας την πόρτα πίσω μου ο τελευταίος στίχος απο το ραδιόφωνο με όπλισε ξανά... "Σφυρίξε χαρούμενα μπορείς...."

ΣΠΟΝΔΗ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ.

Ζούγκλα χωρίς πορεία,

μια ατέλειωτη ταινία,

μια cult δημιουργία 

των ανθρώπων η ουσία.

Και ο ήλιος όταν πέφτει

όλοι ψάχνουνε τον κλέφτη

μα δεν κοιτάζουν τον καθρέπτη

μήπως και δουνε μια αλήθεια 

του εαυτού τους την βοήθεια.

Μοναχά το δακτυλό υψώνουν

και φωνάσκουν και μαλώνουν

και στο σπίτι τους τον βρίσκουν

τον ανθρωπο τους βρίζουν

και στα μάτια τους ο κλέφτης

ο ανθρωπός τους είναι  ο ψεύτης

ο υπαίτιος της ζωής τους

και ο φταίχτης της βολής τους.

και μονάχα ο εαυτός τους 

ειν το θύμα και ο καλός τους

ειναι ο πιο αδικημένος και 

απο τη μοίρα  πια γραμμένος

πως για τη ζωή τους

επάψαν πια να επιλέγουν

και ικανοί μονάχα, εκλέγουν,

εναν ένοχο γυρεύουν..

Μαστροθεόδωρος Ελευθέριος

ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΡΕΤΑ-ΚΑΡΕΤΑ

Κάποτε ο Εριχ Φρομ είχε γράψει πως η μοναδική ανιδιοτελής αγάπη που υπάρχει στον κόσμο μας είναι αυτή μεταξυ μητέρας και παιδιού. Σήμερα και στην εποχή που ζούμε αν κάποιος τολμούσε να πει πως η ανιδιοτελεια μπορει να βρεθεί εκεί έξω τότε θα θεωρούταν ψυχικά ασταθής ή τουλάχιστον εκτός εποχής. Εγώ πάλι αγαπάω τα παραμύθια. Απο μικρός ήθελα να κερδίζουν οι καλοί...
Για αυτό και ακόμα και τώρα επιζήτω την διασωσή της ανιδιοτέλειας καρετα-καρετα.
Οσο υπαρχουν εκεί εξω καλες πράξεις που γίνονται από ανίδιοτέλεια τόσο το καλό θα κερδίζει έδαφος ενάντια στο κακό.

  

Εξευμενίζω γράφοντας

Είναι η γραφή εργαλείο και εγώ το θηρίο που κυνηγώ τις σκέψεις μου να πίασω πριν αυτές φύγουν και με αφήσουν να ξεχαστώ από τις επόμενες. Και όσο υπάρχουν θα υπάρχω και εγώ να προσπαθώ να τις παγιδεύσω σε ενα χαρτί  ή σε μια οθόνη ενός υπολογιστή. Σας έχει τύχει... Το ξέρω.