Οπως παλιά....

Τις τελευταιες ημέρες όλο πέφτω σε συζητήσεις περί τζακιού. Ενα περίεργο πράγμα. Το αποκορύφωμα ήταν την περασμένη εβδομάδα που κάλεσαν οι γονείς μου φίλους στο σπίτι για τη γιορτή της μάνας μου. Οι γονείς μου μένουν στους Θρακομακεδόνες. Στο νοίκι. 600€ plus τα κοινόχρηστα. Το σπίτι έχει και τζάκι. Σε λάθος σημείο αλλά έχει. Ο ιδιοκτήτης το έχει βάλει στο χώρο της κουζίνας με αποτέλεσμα να τραβάει τον κόσμο στην κουζίνα. Μπαινοντας λοιπον στο σπίτι κατα τις 23.00 πέφτω πάνω στην παλιοπαρέα. Ολοι τους γύρω από το τζάκι και 2-3 στη φλοκάτη στο πάτωμα να κοίτονται σαν τους γάτους. Δεν χωρούσα να περάσω προς τον νεροχύτη να βάλω ένα ποτήρι νερό. Καλοπερνάμε βλέπω...,τους λέω με καυστικό χιούμορ ... Οπως παλιά απαντάει ένας φίλος του πατέρα μου. Αραξα για λίγο μαζί τους. Ειχαν βάλει στο πικ απ και ένα δίσκο του Barry White και έλεγαν ιστορίες απο τα παλιά. Η τηλεόραση κλειστή και η ζέστη του τζακιού γέμιζε την ατμόσφαιρα με μια γλυκιά αίσθηση αναπόλησης. Οι συζητήσεις εδιναν και έπαιρναν για παλιές περιπέτειες  τους. Οπως τότε Χριστούγεννα που πηγαίνοντας για τα Καλαβρυτα με ενα RENAULT 19 σταμάτησε μπροστά μας ένα πούλμαν λόγω έντονης χιονόπτωσης. Ουρά τα αυτοκίνητα και το δικό μας ακριβώς πίσω από το πούλμαν. Ξαφνικά και ενώ είχε ξεκινήσει να βάζει ο όδηγός του πούλμαν αλυσίδες άρχισε το πούλμαν να γλυστράει προς τα πίσω. Εκει ήταν και η φάση της ζωής μου που δημιουργήθηκε μέσα μου το ίνδαλμα του πατέρα μου. Δεν το πολυσκέφτηκε,άρπαξε τις δικές μας αλυσίδες και τις πέταξε στο πίσω τροχό του πούλμαν. Το πούλμαν στάματησε και ο πατέρας μου έκτοτε έγινε ο ήρωας μου. Η τότε στη Χιλιαδού που το παράγαδι που είχαν απλώσει το προηγούμενο βράδυ ο πατέρας μου με τους άλλους τρελούς Σπυρο και Μανώλη έπρεπε να το μαζέψουν εν μέσω τρικυμμίας. Το συγκεκριμένο είναι και αποθανατισμένο με την κάμερα του πατέρα μου. Η μάνα μου εικονολήπτης και το πλάνο δείχνει τρεις μουσάτους αναρχοαυτόνομους μέσα σε ενα φουσκωτό λίγο πριν την εξοδό τους στην παραλία. Τα κύμματα 6 μέτρα ύψος και οι τύποι περιμένουν την καταλληλη στιγμή να δώσουν την τελευταία γκαζιά για να προλάβουν το επόμενο κύμα. Τωρα φώναζει ο ένας, γκαζιά τραβαει ο άλλος, ψαρακι ο τρίτος μέσα στη θάλασσα. Πανικός, κύμα εν οψίν, τρέμει η κάμερα, τούμπα και η βάρκα με τους αλλούς δύο. Παγωτό η μάνα μου, παρτην κάτω την κάμερα. Βότσαλα ,βότσαλα βότσαλα. Επι τρια τέταρτα μόνο βότσαλα. Η συνέχεια είχε κατάγματα για τους 2 από τους τρεις και κυνήγι ωρών με τους 2 ζαλισμένους ξιφίες που είχαν καταφέρει να ψαρέψουν οι περήφανοι ψαράδες μας. Ημουν και εγώ εκει. Μπεμπης σχεδον... Περπάταγα,καταλάβαινα αλλά συμμετείχα μονάχα σαν παρατηρητής. Η εικόνα που θυμάμαι έντονα στο μυαλό μου απο τότε είναι το τζάκι της ταβέρνας που σταματήσαμε στο γυρισμό να το γιορτάσουμε ψηνόντας στα κάρβουνα φιλέτα από τον ξιφία. Στη Στενή Ευβοίας. Γέλια,κρασί και περηφανά πρόσωπα για μια περιπέτεια που είχε αίσιο τέλος και μπόλικο ξιφία.

 Θα μπορούσα να πω και άλλες ιστορίες των τρελών. Αυτό όμως που ευελπιστώ όντας 29 χρονών είναι να ζήσω τις δικές μου στιγμές που θα σημαδέψουν τα δικά μου παιδιά. Το θέλω πολύ για αυτό και στις 11 Φλεβάρη παντρεύομαι γράφοντας στα αρχίδια μου ότι έχει σχέση με την κρίση τα χρέη και την δύσκολή κατάσταση που περνάμε. Δεν γονατίζουμε για κανέναν πούστη. Είμαστε Ελλήνες και θα τα καταφέρουμε. Με το τζάκι μας ή την σόμπα μας. Με το τίποτα θα φτιάχνουμε τα πάντα. Τα ονειρά μας και οι περιπέτειες μας σύμμαχος μας σε ότι ζούμε. Και αν νυχτώσει και κρυώσει ο καιρός και αυρίο μέρα είναι και ο ήλιος λαμπερός!!!